Pembangunan model pengajaran tahfiz berasaskan Teknologi Maklumat dan Komunikasi - Mardhiah Yahaya (2021)
Kajian ini bertujuan untuk membangunkan model pengajaran tahfiz berasaskan elemen (ICT) bagi pengajaran al-Quran. Kajian ini menggunakan metodologi kaedah Kajian Reka bentuk dan Pembangunan (Design and developmental Research Approach) yang diperkenalkan oleh Ritchy dan Klien (2007). Kaedah ini melibatkan tiga fasa iaitu fasa keperluan, fasa reka bentuk dan pembangunan, dan fasa penilaian kebolehgunaan. Fasa keperluan adalah menggunakan soal selidik yang dijalankan kepada 329 orang guru tahfiz dan 379 orang murid tahfiz bagi melihat keperluan elemen ICT di dalam pengajaran tahfiz. Data dianalisis melalui statistik deskriptif dengan menggunakan perisian Satistical Package for the Social Science (SPSS) versi 22.0. Interpretasi analisis keperluan adalah berdasarkan nilai min dan sisihan piawai. Fasa reka bentuk dan pembangunan pula menggunakan pendekatan Kaedah Fuzzy Delphi (FDM) untuk membangunkan model berdasarkan pandangan dan keputusan panel pakar seramai 11 orang. Data diinterpretasi berdasarkan komponen utama dan elemen model yang diterima oleh panel pakar. Kemudian FDM digunakan untuk menentukan kedudukan elemen setiap komponen utama dari aspek kuasa memandu (driving power) daripada kesepakatan pakar. Manakala fasa penilaian kebolehgunaan yang melibatkan 30 orang pakar pelaksana iaitu terdiri daripada guru-guru tahfiz yang telah terlibat dalam bidang pengajaran tahfiz lebih daripada 5 tahun sebagai penilai bagi model kajian ini dengan menggunakan pendekatan Teknik Kumpulan Nominal (NGT). Kesesuaian bagi kesemua komponen dan elemen di dalam model pengajaran ini adalah ditentukan dari nilai peratusan skor. Nilai peratusan skor yang melebihi 70% bagi setiap komponen dan elemen dianggap sesuai dan boleh digunakan. Dapatan kajian bagi keseluruhan dari fasa keperluan menunjukkan sebanyak 89.4% guru bersetuju menerapkan elemen ICT dalam pengajaran dan mendapat min keseluruhan 4.27 (sp 0.344). Manakala bagi dapatan murid pula mendapati 76.3% bersetuju berminat elemen ICT diserapkan ke dalam pengajaran tahfiz dan mendapat min keseluruhan 3.80 (sp 0.716). Oleh itu, pembinaan model pengajaran tahfiz berasakan elemen ICT adalah diperlukan. Dapatan fasa kedua menghasilkan model pengajaran tahfiz yang mengandungi 6 komponen utama dan elemen yang terdapat di dalamnya. Komponen utama iaitu pemilihan kaedah, media dan bahan bantu mengajar, penggunaan media dan bahan bantu mengajar, penilaian, penglibatan murid, objektif pengajaran dan analisa murid. Seterusnya dapatan fasa ketiga menunjukkan kesemua komponen utama dan elemen mendapat tahap sesuai dan boleh digunakan hasil dari dapatan nilai peratusan pakar pelaksanan yang melebihi 70%. Rumusan kajian mendapati pengintergrasian ICT dalam pengajaran tahfiz menjadi keperluan kepada Pendidikan tahfiz. Dapatan dari keperluan tersebut membawa kepada pembangunan model pengajaran tahfiz yang berasaskan ICT.Implikasi kajian merumuskan model ini mampu menyumbang kepada pengajaran tahfiz yang lebih sistematik dan inovasi hasil dari penerapan elemen ICT dalam pengajaran. Di samping itu juga, turut menjadi bahan rujukan dan panduan kepada guru tahfiz melakukan penambahbaikan terhadap proses pengajaran agar lebih menarik dan kreatif mengikut pendidikan terkini iaitu pendidikan abad ke 21.